Japan: dag 1 en 2

 Zaterdag 9 mei - Zondag 10 mei 2026

Zaterdagmiddag, het wordt dringend tijd om de valiezen in te pakken. Tussen 16u en 16u30 worden we op Zaventem verwacht, waar onze lang verwachte reis naar Japan begint. Het inchecken en de verschillende douanecontroles verlopen zeer vlot. Om 19u stappen we aan boord van flight NH232 met bestemming Narita Tokyo. (maatschappij: ANA)

De 13 uur durende vlucht gaat vlotter en sneller dan verwacht. Na het avondmaal nog een filmpje kijken en daarna de oogjes dichtknijpen. Omstreeks 4u30 word ik een eerste keer wakker. Uiteindelijk slaap ik nog tot 6u30. Even later krijgen we opnieuw eten. Vanaf dan vliegt de tijd vooruit. Plots is het 15u30 in de namiddag, lokale tijd. Er is namelijk 7u tijdsverschil tussen België en Japan.

Om Japan binnen te komen moet je wel even geduld hebben. We hadden op voorhand een aantal documenten moeten invullen om ons verblijf daar te registreren. Daarna kregen we een QR code die we in Tokyo in de luchthaven samen met ons paspoort moeten scannen. Uiteindelijk is het 17u als we de douane gepasseerd zijn, de koffers kunnen oppikken en naar de bus gaan... De busrit naar Tokyo zou iets meer dan een uur duren.

Iets wat we bijna onmiddellijk te zien krijgen, zijn rijstvelden. 

Hoe dichter we Tokyo naderen, hoe meer hoogbouw we zien. Snelwegen lopen in cirkels boven elkaar. Dit allemaal aanschouwen bij een mooie zonsondergang is reeds indrukwekkend. Maar uiteraard hebben we nog totaal geen idee van hoe groot deze metropool is. Tokyo is de grootste stad ter wereld, is 1 veertiende van de grootte van België en telt zo'n 14 miljoen inwoners. 

Mijn eerste indruk was vrij rustig, maar onze gids voor de komende dagen maakte er ons attent op dat het zondag was. Ook aan stations was er niet veel volk; alweer werd de opmerking gemaakt dat het zondag was. Nadat ze dit wel 15 keer herhaald had, wisten we wel écht dat het zondag was.

De komende dagen logeren we in de wijk Shinjuku in Mitsui Garden Hotel, gelegen recht tegenover het stadion dat gebouwd werd voor de Olympische Spelen van 2020. Door corona konden deze niet doorgaan en werden de Spelen gehouden in 2021, helaas zonder toeschouwers. Het futuristische stadion, dat plaats biedt aan 80.000 mensen, is ontworpen door de beroemde Japanse architect Kengo Kuma, die veel gebruik heeft gemaakt van hout en natuurlijke elementen. Het is gebouwd op de plek van het voormalige Olympische Stadion uit 1964. 

We nemen onze intrek in dit mooie hotel. Na 13 uur vliegen en een busrit, kan een opfrisbeurt wel deugd doen. 2 dingen vallen meteen op: de typische Japanse wc met allerhande toeters en bellen of beter allerhande sproeiers en warmteregeling, enz... Ook ligt er een pyjama klaar op de kamer, nog nooit gezien!!! Maar veel tijd om meer te ontdekken is er niet. 

Iets later rijden we met de bus naar hotel/restaurant Kimoto waar we genieten van een vlot, lekker en gezellig diner. 

Omstreeks 20u30 rond ik deze dag af met het schrijven van dit verslagje. Slaapwel en tot morgen voor meer Tokyo.... op een maandag!

Japan: dag 3

 Maandag 11 mei 2026

Om 7u zitten we reeds aan de ontbijttafel. En een half uur later zijn wij tweetjes al op stap. We wandelen rond het olympisch stadion en gaan op zoek naar onze succesvolle belgen die tijdens de Olympische Spelen goed gepresteerd hebben. Wout, Nina en Naïfi prijken hier met hun naam voor eeuwig aan het stadion. Maar ook Armand Duplantis uit Zweden krijgt even onze aandacht.

Om 9u stappen we op de bus; de eerste stopplaats is het Meiji Jingu schrijn. De schrijn werd in 1920 opgericht ter nagedachtenis aan de vergoddelijkte geesten van keizer Meiji en zijn vrouw, keizerin Shōken. Zij speelden een sleutelrol in de modernisering van Japan. Het complex ligt verscholen in een kunstmatig bos van 70 hectare met meer dan 100.000 bomen. Hierdoor is het een oase van rust, direct naast de drukke wijken Harajuku en Shibuya. 

Binnen het tempelterrein liggen verschillende gebouwen en altaars. De belangrijkste gebouwen zijn de Torii's; dit zijn massieve houten toegangspoorten die de overgang van de seculiere wereld naar de heilige grond markeren, en het hoofdgebouw van de Meiji tempel. Hier kan je verschillende shinto activiteiten beoefenen zoals offers maken, heilige charms en amuletten kopen, stempels verzamelen in een goshuin boekje of een wens schrijven op de ema (dit zijn houten plankjes of andere voorwerpen met teksten/wensen op die in een boom of aan een houten altaar gehangen worden). Tijdens een korte wandeling door het grote park komen we enkele monniken tegen in traditionele kledij. Net voor het verlaten van het tempelcomplex passeren we nog 2 opvallende ceremoniële muren van kleurrijke sake-vaten (kazaridaru) en Franse wijnvaten, geschonken ter ere van de keizer.

De iconische sakevaten bij de Meiji-schrijn (Meiji Jingu) in Tokio, bekend als kazaridaru, zijn decoratieve offers. Ze worden geschonken door sakebrouwerijen uit heel Japan. Hoewel de vaten leeg zijn, symboliseren ze de spirituele verbinding tussen de mens en de goden en vragen ze om voorspoed voor de brouwer.

Naast de honderden sakevaten vind je er ook een aantal rijen met Franse wijnvaten. Dit komt omdat Keizer Meiji, aan wie de schrijn is opgedragen, een groot liefhebber was van de westerse cultuur, waaronder wijn en modernisering.

Na deze eerste fantastische kennismaking met het land, wandelen we verder door een heel bijzonder straatje. Van een "varkenscafé" tot een "capsuleboetiek"... je vindt het er allemaal. Speciaal.

Van hier rijden we naar Nishigotanda, waar we zelf de handen uit de mouwen steken en onze eigen sushi lunch bereiden. Na een inleidende quiz begint ons kookavontuur, of beter kneedavontuur. Bij sushi is het vooral de kunst om de kleefrijst in zijn juiste vorm te krijgen. We worden uiteraard stap voor stap begeleid in het maken van de verschillende sushi. Uiteindelijk zijn we super fier op het eindresultaat en kunnen we deze heerlijke lekkernijen opeten.

Na de middag begeven we ons naar
Shibuya. We volgen de gids die ons de weg wijst naar Shibuya crossing. Dit kruispunt is wereldberoemd geworden doordat het vaak op foto's staat en in meerdere films is gebruikt. Op de drukkere momenten van de dag verwerkt het kruispunt zo'n 2500 mensen per keer dat het licht op groen springt. Maar alvorens we zelf mogen oversteken, moeten we eerst eens vanop hoogte gaan kijken. Vanop dit uitkijkplatform wordt ons ook uitgelegd dat japanners niet aan jaywalking doen (= met rood licht oversteken). Dit betekent dat de gehele massa zich in 1 keer verplaatst als een soort golf. Hierdoor lijkt er een perfecte balans te zijn tussen het verkeer en de mensen. Dit wetende zijn we klaar om ook de oversteek te maken. Wel impressionant om je een weg te zoeken door de schuin overstekende menigte. Vanuit een winkelcentrum gaan we vanop een nog hogere verdieping nog eens naar de crossing kijken. 

Onze laatste bezienswaardigheid van deze dag is het Tokyo Viewpoint in de Mori Tower in Roppongi Hills. Vanop de 52 ste verdieping, 250 meter boven zeeniveau, heb je een adembenemend uitzicht over deze glinsterende wereldstad met zijn iconische gebouwen zoals de Tokyo Tower, Tokyo Skytree, het Olympisch stadion. Dankzij het mooie zonnige weer konden we 360° mijlenver kijken, maar helaas liet Mount Fuji zich vandaag niet zien. Woorden schieten hier veel tekort om dit zicht te beschrijven. 

Voor het diner brengt de bus ons naar het Royal Park Hotel waar we plaatsnemen op de rooftop. We zijn bevoorrecht om er teppanyaki van Kobe steak te mogen eten. Kobe-rundvlees is Wagyu-rundvlees van de Tajima-stam van Japans zwart vee, grootgebracht in de Japanse prefectuur Hyōgo rond de stad Kobe. De crème de la crème van dit rundvlees werd voor ons kort gebakken en geserveerd met allerhande andere lekkernijen. Het was een genot van "de bovenste plank" met het prachtige uitzicht over Tokyo by night en de Tokyo Skytree op de achtergrond. 

Een eerste wondermooie dag... dat smaakt naar meer, letterlijk en figuurlijk!

Japan: dag 4

 Dinsdag 12 mei

Na het ontbijt wandelen Pascal en ik nog eens naar het stadion om er grote mooie mozaïek kunstwerken te gaan bekijken. Maar veel tijd hebben we niet, want er wacht ons alweer een goed gevuld programma met een strak tijdschema.

We beginnen met de sfeer op te snuiven op de Tsukiji vismarkt. De oude vismarkt van Tokyo is gigantisch en bestaat al meerdere eeuwen. Het ruikt er naar vis, vis en nog eens vis, maar is een ervaring die we niet snel zullen vergeten. Als je echt de veiling van de vis wil zien, moet je wel zeer vroeg opstaan want deze start reeds om 4u 's ochtends. De binnenmarkt, waar de vis geveild wordt, is in 2018 verhuisd naar Toyosu. Maar de buitenmarkt is gebleven. 

De gids neemt ons eerst mee naar het informatiecentrum waar we een stempel in ons boekje kunnen laten zetten. Aan het einde van de vismarkt staat een schrijn waar mensen komen bidden om de Goden te bedanken voor vis, eieren, .... Ook hier kunnen we, tegen betaling, een stempel kopen. 

We krijgen 45 minuten vrij en kuieren wat rond op de buitenmarkt. In de smalle straatjes kan je op de koppen lopen. We vielen er van de ene verbazing in de andere. De veelzijdigheid aan producten is niet te schatten. Van knalgele vis, tot rare stukken gedroogde vis om te raspen, enorm veel soorten wieren, tot zelfs blauwe vis.... Maar ook winkeltjes vol met eetstokjes, waaiers en Japanse messen... te veel om op te noemen. Bizar, uniek en leuk.

Van hier zetten we onze weg verder naar het keizerlijk paleis. We wandelen eerst door een mooi park. We steken de "mot" of walgracht over om bij de brug en poort te komen. Verder geraak je echter niet. Behalve 1 klein bijgebouw zie je niks van het keizerlijk verblijf. De gids vertelt ons wel dat ze met 3 personen in het paleis wonen: de keizer, keizerin en de prinses, en dat ze meer dan 1000 personeelsleden hebben. Dit gezegd zijnde is het tijd om te lunchen.

We gaan shabu shabu doen. Dit is een traditionele Japanse variant van de hot pot, waarbij flinterdun gesneden vlees (zoals wagyu of dun rundvlees) en verse groenten kort worden gegaard in een kokende dashi-bouillon. Dit doe je met een slingerende beweging in de bouillon en dat heet shabu shabu. Vervolgens doop je de gare ingrediënten in dipsauzen zoals ponzu of sesamsaus. Alweer een bijzondere, unieke, super lekkere, ervaring die het groepsgebeuren bevordert. Als dessert eten we matcha pudding.

De gids, Narikosan, neemt ons mee naar een wel heel rare, speciale buurt in de wijk Shinjuku. Het is een uitgangsbuurt waar we de raad krijgen om er niet alleen rond te lopen, zelfs niet overdag. Maar wij zijn in groep! Wat een geruststelling. Straten zijn er smal, bars zijn er amper een paar meter breed, trapjes naar de bovenverdiepingen zijn mega steil en we willen vooral niet weten wat er zich daar in de vroege uurtjes afspeelt. Braafjes volgen we haar naar het volgende schrijn waar we terug een stempel halen. Deze is specialer dan de vorige want een monnik schrijft er zelf de datum en de naam van het schrijn in.

Hier leert Ken ons ook hoe we echt moeten bidden. Uiteraard bidden wij hier ook!

Om terug te keren naar het hotel wandelen we door het Shinjuku Gyoen National Park. We hebben al snel 2 bijzonder speciaal geklede meisjes in het oog en vragen hen of ze met ons op de foto willen. "Met veel plezier". 

The walk in the park was zalig! Een héél mooi, netjes en goed onderhouden park met mooie speciale bomen en bloemen. Te midden van deze prachtige natuur zou je haast vergeten dat je in Tokyo bent, al zijn de hoge torens en buildings nooit ver uit het zicht.

Na een verfrissende douche is het tijd om ons verstand en organisatorisch talent er even bij te nemen. We moeten namelijk 1 stuk bagage klaarmaken voor 3 dagen en 3 nachten. De andere grotere koffers worden al opgestuurd naar Kyoto.

Als diner gaan we naar het Akasaka Saryo restaurant. We moeten er onze schoenen uittrekken want je mag niet met schoeisel op de tatamimatten lopen. Dit zijn traditionele Japanse vloermatten die gemaakt zijn van stevig geperst rijststro, bedekt met geweven igusa-gras en afgewerkt met een stoffen rand.

De eetruimte ziet er wel een beetje speciaal uit; we zitten op vloerniveau, maar gelukkig niet in kleermakerszit. Onze voeten kunnen we naar goede gewoonte onder de tafel steken.

In een mooie box vinden we 6 heerlijke hapjes die gevolgd worden door sashimi van vis. Vervolgens eten we nog een soort stoofvlees van Wagyu. En voor wie niet voldoende gegeten heeft, komt er nog rijst en misosoep. Afsluiten doen we een pudding van sojabonen. Speciaal maar zeer lekker. Ik val (nu al) in herhaling, maar ook dit was, zeker door de setting, een unieke Japanse belevenis. 

Japan: dag 5

 Woensdag 13 mei

Vandaag worden we reeds om 6u20 gewekt. Om 6u45 moeten onze koffers afgeleverd worden om op te sturen naar Kyoto. We reizen voor een paar dagen verder met rugzak en trolly.

Deze ochtend is er een strak reisschema: 7u ontbijt, 8u op de bus naar Tokyo station. Met de Shinkansen, de kogeltrein, verlaten we Tokyo en reizen in ongeveer 1u20 naar Niigata. 

De shinkansen is de hogesnelheidstrein van Japan, ook wel bullettrain genoemd. Deze treinen brengen jaarlijks zo'n 350 miljoen mensen van Tokyo naar bijna alle grote steden in Japan. Dit doen ze met een maximumsnelheid van 320 km per uur waardoor binnenlandse vluchten bijna overbodig zijn geworden. Met een lokale trein reizen we van Niigata verder naar Tsuruoka. We eten aan boord een bentobox, een Japanse lunchbox.

We hebben al veel gelezen en horen praten over het openbaar vervoer in Japan, hoe stipt de treinen rijden, hoe goed georganiseerd alles verloopt. Dus we zijn zeer benieuwd. Wat ons onmiddellijk opvalt in het station is dat iedereen zeer rustig rondwandelt en gedisciplineerd in 2 rijen aanschuift om de roltrap te nemen. Eens op het perron zijn er gemarkeerde plaatsen die aangeven waar de deur van de trein zal komen. Op de grond zijn telkens vóór de deur 2 lijnen geschilderd. Rij 1 is rood, rij 2 is blauw. In rij 1 schuif je mooi aan als je de eerstkomende trein neemt. Voor de volgende trein ga je mooi op de lijn van rij 2 staan. Wanneer iedereen uitstapt, staat er iemand aan de deur klaar met een vuilzak om het afval in achter te laten. Elke wagon wordt door 2 personen gepoetst en alle zetels worden in de rijrichting gedraaid. Nadat het onderhoudspersoneel op het perron de reizigers gegroet hebben, mogen we instappen. zeer opvallend is hoe stil het is in de trein. Ken, onze gids, had reeds gevraagd om niet luid te praten, want japanners zeggen eigenlijk niets op het openbaar vervoer.

Aangekomen in Tsuruoka brengt de bus ons naar Dewa Sanzan, een trio van heilige bergen: Hagura (geboorte), Gassan (dood) en Yudona (wedergeboorte). Op de bus leggen 2 yamabushi (= een soort van bergpriesters) ons uit wat we van deze namiddag mogen verwachten. 

Deze regio met zijn 3 bergen is de thuisbasis van de Shugendo, een religie die zowel kenmerken van het Boeddhisme als het Shintoïsme vertoont. De yamabushi wonen bewust in de bergen dichtbij de kami, de Shinto-goden. Ze leiden er een simpel en puur leven, mediteren onder ijskoude watervallen en leiden groepen pelgrims door de mooie natuur. Ze verrichten zware uithoudingsproeven als middel om de fysieke wereld te overstijgen. De training omvat taken zoals lange pelgrimstochten en het doorstaan van de elementen. 

En wij zijn vandaag bevoorrecht om mee in de voetsporen van de yamabushi te mogen treden. We betreden een pad van 2446 treden voor een mooie wandeling door de bossen. Eerst krijgen we traditionele kledij om aan te trekken en leren we hun manier van bidden, dan is het tijd om aan ons avontuur te beginnen. Mooi, in stilte en netjes achter elkaar volgen we de bergpriester die ons begeleidt naar de top van Haguro mountain. Zijn tempo, de stilte en de pracht van de natuur werken mediterend. Onderweg houden we een paar keer halt aan een schrijn om te bidden. 1 halte was wel heel speciaal: een vijflagige pagode. Elke verdieping heeft zijn eigen dak en vertegenwoordigt een kosmologisch element in het boeddhisme: aarde, water, vuur, wind en leegte.

Wat een onbeschrijflijk mooi en vooral unieke ervaring was dit weer! De geboorte heb ik niet gevoeld, maar ik heb wel enorm hard genoten van de wandeling door de prachtige bossen met de machtig grote en oude cederbomen. Als kers op de taart halen we op het einde van de wandeling onze stempel in het goshuin boekje en ontvangen we een klein aandenken aan deze bijzondere namiddag.

En dan is het tijd om naar het hotel te rijden. Het Suiden Terrasse Hotel ligt in het hart van de rijstvelden van de Shonai vlakte in Tsaruoka Yamagata Prefectuur. Dit unieke boetiekhotel, ontworpen door de beroemde architect Shigeru Ban, combineert moderne luxe met lokale tradities. De kamers bieden een rustig uitzicht op de omliggende natuur, terwijl het interieur een harmonieus en verfijnd ontwerp heeft. We trekken er eerst op uit om dit bijzondere hotel, maar ook de omgeving te gaan verkennen en op de gevoelige plaat vast te leggen. Het is immers kort voor zonsondergang en er is fantastisch mooi licht om foto's te maken.

Even later mogen we bij een lekker aperitiefje genieten van een wondermooie zonsondergang en daarna worden we alweer verwend met een overheerlijk diner. De avond sluiten we af met veel leute en plezier in de zelfbediening sakelounge.

Japan: dag 6

 Donderdag 14 mei

Vandaag verlaten we even the mainland en nemen we de jetfoil naar het eiland Sado, een verborgen parel in de glinsterende wateren van de Japanse zee. De jetfoil is een snelle draagvleugelboot van Sado Kisen die over het water "vliegt". De overtocht tussen Niigata Port en Ryotsu Port duurt slechts 60 tot 75 minuten. Door zijn snelheid van 80 km/u komt het schip volledig los van het wateroppervlak, waardoor je een stabiele en comfortabele 'vlucht' ervaart.

Bij aankomst is het onmiddellijk tijd voor lunch. Locals staan klaar en verwelkomen ons met trommels en zang. Als lunch wordt het iets speciaal. Een bamboebuis wordt schuin opgesteld. Hierin wordt van bovenaf water in gegoten. Vervolgens worden er noedels bijgedaan. Deze glijden in het water naar beneden. Op hun weg naar beneden is het nu de kunst om met stokjes je noedels te "vangen" en deze in je bamboebeker gevuld met bouillon te vergaren. Hoe meer je er kan vangen, hoe meer eten je hebt. Bij de noedels wordt ook nog vlees, vis en groentjes geserveerd. Bijzonder en lekker.

Nadat de buikjes goed gevuld zijn, is het tijd voor wat meer activiteit; met E-bikes maken we een fietstocht rond het Kamomeer. Op het meer drijft een reuzegrote zwaan, een soort huisje waar van binnenuit kan gevist worden bij koude temperaturen. Speciaal, maar wel slim gevonden! Even verderop zien we kweekplaatsen in het meer. Hier worden oesters gekweekt.

We fietsen verder en krijgen van Ken wat meer uitleg over de rijstvelden. Begin mei worden de velden klaargemaakt. Een tractor rijdt dan door het water om " de grond te bewerken", met een andere machine worden daarna de plantjes geplant. Eind juli is de rijst dan klaar om te plukken.

Terwijl Ken ons de weg wijst, is hij ook constant de omgeving aan het "scannen", op zoek naar de toki. De toki is de Japanse naam voor de Japanse kuifibis. Deze iconische, bedreigde vogelsoort is wit met roze veren en heeft een kenmerkende rode kop. De iconische vogel stond op de rand van uitsterven, maar is via succesvolle fokprogramma's behouden op het Japanse eiland Sado. En jawel... wij zijn lucky ones! Ken kan een toki spotten. En wat later zie ik er zelf ook nog één! Bij deze ben ik er zelfs in geslaagd om hem te filmen. Dat was ons klein gelukje van de dag!

Rond 17u nemen we, na een korte busrit, onze intrek in sado resort Hotel Yazuma. Dit hotel combineert Japanse stijl met modern comfort, met zeer specifiek kamers met tatamimatten. De kamers mogen niet met schoenen betreden worden, dus staan er ook sloefjes klaar aan de deur.

Ik trek er onmiddellijk op uit om wat in de tuin te wandelen en foto's te nemen van de prachtige kust. 

's Avonds worden we beneden verwacht in onze yukata voor een traditionele kaseiki maaltijd. Dit is de hoogste vorm van traditionele Japanse haute cuisine. Het is een streng gestructureerd, meergangendiner waarin smaken, texturen en de seizoenen in balans worden gebracht. Elk gerecht is een visueel kunstwerkje waarin lokale en seizoensgebonden ingrediënten centraal staan. Zo eten we onder andere sashimi van Yellow talefisch en fugu (kogelvis). Koks moeten jarenlang trainen voor een speciale licentie om de vis te fileren. De kleinste fout bij het verwijderen van de giftige organen (zoals de lever en eierstokken) is dodelijk. Wij hebben er alle vertrouwen in.

Tijdens het diner schuift plots een doek open en krijgen we een optreden van een dans-drumschool. Achteraf mag iedereen met hen op de foto. 

"I chi go, I chi e" ... wat zoveel betekent als "once in a lifetime experience".

Na het diner is er nog een korte performace van een saxofonist in de lobbybar van het hotel. We praten nog even na over deze fantastische dag en sluiten om 23u30 onze oogjes.

Japan: dag 7

 Vrijdag 15 mei

Om 5u36 worden we wakker. Feitelijk te vroeg om op te staan. Maar toen we merkten dat we toch niet meer in slaap geraakten, besloten we maar om naar de onsen te gaan.

Een onsen is een traditioneel Japans thermaal bad dat wordt gevoed door natuurlijk mineraalwater uit vulkanische geisers. Het water is doorgaans verwarmd tot ongeveer 40°/42° en staat bekend om zijn ontspannende en helende werking op lichaam en geest. Een bezoek aan een onsen is diepgeworteld in de Japanse cultuur en gaat gepaard met specifieke gebruiken: 

- Je gaat volledig naakt het bad in. Mannen en vrouwen zijn meestal gescheiden.

- Voordat je ook maar één teen in het mineraalwater steekt, douche en was je jezelf uitgebreid bij de kranen. Je gaat pas schoon het hete water in.

- Je kleine handdoekje houd je buiten het water. Je mag deze niet in de warmwaterbron laten weken. Vandaar dat het vaak opgeplooid op het hoofd gelegd wordt.

Ik had geluk dat er juist 2 japanse dames binnen kwamen, waardoor ik hen als het ware kon kopiëren en aldus dit japanse ritueel goed kon doen. Na uitgebreid wassen en kort even in het binnenbad gezeten te hebben, was het tijd voor het buitenbad. Dit bad biedt een wondermooi uitzicht op de Japanse zee. Een me-time momentje helemaal alleen op een bijzondere plek. Na dit deugddoende bad nemen de vrouwen plaats aan een van de kaptafels om het haar te drogen, het gelaat te verzorgen, ... Dit was, gezien het vroege uur, een unieke ervaring op een toplocatie die ik niet snel zal vergeten.

Nadien schrijf ik het verslag van gisteren; met een adembenemend uitzicht op de kustlijn van Sado, vergezeld van het gezang van de Japanse struikzanger. 

Na het ontbijt is het tijd om aan ons goed gevuld programma te beginnen. De eerste activiteit van de dag is taiko-drum. We bezoeken de thuisbasis tatakokan van drumgroep KODO. Zij onderwerpen zich dagelijks gemiddeld 8u aan zware lichamelijke trainingen om fascinerende klanken uit hun taiko-drums te toveren. Deze drums werden vroeger gebruikt in het shintoïsme om te communiceren met de goden. Vandaag volgen wij een workshop waar we de allereerste beginselen van taiko-drum leren. Aan het einde van de workshop geven de 2 lesgevers een korte demonstratie waarna we allemaal individueel onze energie eens kwijt kunnen op hun 2 grote drums. De drums kregen de naam mister Patato en miss Piggy. Ze werden vervaardigd uit een boomstronk van een 600 jaar oude boom. Nadat wij in maart KODO in Brugge reeds aan het werk gezien hadden, was dit een mega leuke ervaring met een absolute meerwaarde. Als aandenken kopen we ons hier uiteraard ook een paar T-shirts, waarmee we tevens deze groep steunen.

Na de lunch gaat Pascal mee kajakken op zee. Ik ga mee naar het oude vissersdorpje Shukunegi waar ik een kort tochtje maak in een tarai-bune. Deze bootjes werden rond 1860 uitgevonden en hebben de vorm van een wastobbe die vroeger door vrouwen werden gebruikt om te gaan vissen. Door de compacte vorm zijn de boten uiterst stabiel en wendbaar. Dit maakte ze perfect om dicht langs de rotsachtige kustlijnen en in nauwe inhammen te manoeuvreren. Het bootje wordt bestuurd door een vrouw in lokale klederdracht. De baai waarin we varen is alweer een pareltje! Zó mooi! 

Na de korte tocht wandel ik nog een rondje rond de baai om voluit te kunnen genieten van deze wondermooie rustige omgeving. Ik kom hier ogen tekort om al het moois te kunnen zien. 

Tenslotte neemt Ken ons mee naar één van de mooiste tempels die hij zelf ooit gezien heeft. Deze verborgen parel heet Seisui-jiTempel en is een van de oudste (gesticht in 808) en meest sfeervolle tempels van Sado. En ons klein gelukje van de dag is een toki die opvloog toen we daar aankwamen. Een trap geflankeerd door oeroude cederbomen leidt ons naar het heilige terrein. We krijgen er eventjes tijd om op ontdekking te gaan. Helaas is voor mij de tijd tekort; op een plek als deze kan ik gerust wat langer blijven stilstaan bij de schoonheid die de wereld en de natuur ons te bieden heeft. Mijn foto's doen nu gelukkig dienst als mooie herinneringen om opnieuw bij weg te dromen. 

's Avonds worden we dan nog verwend op een adembenemend mooie zonsondergang die we met de nieuwe vrienden uit deze groep samen beleven. Een momentje om even stil van te worden en te beseffen hoe gelukkig we mogen zijn om dit Japan-avontuur te kunnen meemaken. De rest van de avond wordt opgevuld met BBQ en gezellig samen-zijn met de groep.

Japan: dag 8

 Zaterdag 16 mei

Helaas zit er vandaag geen bezoekje aan de onsen in. We waren pas om 7u wakker. Om 8u20 stipt vertrekt de bus richting Ryotsu Port van waar de jetfoil ons terug naar Niigata brengt. De tijd op de boot gebruik ik om mijn reisverslag verder te schrijven.

De bus rijdt met ons naar een industrieterrein waar we gedropt worden bij "BOND", een klein ijzerfabriek. Hier kunnen we zelf een sleutelhanger maken door een plaatje te "kloppen" met letters en symbolen die we zelf mogen kiezen. We leren er ook sutra's (of shakyo) kopiëren. Dit is een eeuwenoude boeddhistische praktijk waarbij geschriften nauwgezet met de hand worden overgeschreven. Het dient als een vorm van meditatie om de geest te kalmeren, focus te verbeteren en spirituele rust te vinden.

Na de lunch worden we naar de luchthaven gebracht. Met een binnenlandse vlucht reizen we verder naar Osaka en van daar met de bus naar Kyoto. 

We nemen onze intrek in het Umekoji Potel. Na de kleine verkenning van de omgeving wandelen we te voet naar het restaurant. 

Dit blijkt een populaire bar te zijn bij de locals. Ook Ken komt hier regelmatig na het werk met vrienden iets eten of drinken. Op vraag werden er voor ons na het diner 2 karaokerooms geboekt waar we gedurende anderhalf uur eens uit de bol konden gaan.