Japan: dag 6

 Donderdag 14 mei

Vandaag verlaten we even the mainland en nemen we de jetfoil naar het eiland Sado, een verborgen parel in de glinsterende wateren van de Japanse zee. De jetfoil is een snelle draagvleugelboot van Sado Kisen die over het water "vliegt". De overtocht tussen Niigata Port en Ryotsu Port duurt slechts 60 tot 75 minuten. Door zijn snelheid van 80 km/u komt het schip volledig los van het wateroppervlak, waardoor je een stabiele en comfortabele 'vlucht' ervaart.

Bij aankomst is het onmiddellijk tijd voor lunch. Locals staan klaar en verwelkomen ons met trommels en zang. Als lunch wordt het iets speciaal. Een bamboebuis wordt schuin opgesteld. Hierin wordt van bovenaf water in gegoten. Vervolgens worden er noedels bijgedaan. Deze glijden in het water naar beneden. Op hun weg naar beneden is het nu de kunst om met stokjes je noedels te "vangen" en deze in je bamboebeker gevuld met bouillon te vergaren. Hoe meer je er kan vangen, hoe meer eten je hebt. Bij de noedels wordt ook nog vlees, vis en groentjes geserveerd. Bijzonder en lekker.

Nadat de buikjes goed gevuld zijn, is het tijd voor wat meer activiteit; met E-bikes maken we een fietstocht rond het Kamomeer. Op het meer drijft een reuzegrote zwaan, een soort huisje waar van binnenuit kan gevist worden bij koude temperaturen. Speciaal, maar wel slim gevonden! Even verderop zien we kweekplaatsen in het meer. Hier worden oesters gekweekt.

We fietsen verder en krijgen van Ken wat meer uitleg over de rijstvelden. Begin mei worden de velden klaargemaakt. Een tractor rijdt dan door het water om " de grond te bewerken", met een andere machine worden daarna de plantjes geplant. Eind juli is de rijst dan klaar om te plukken.

Terwijl Ken ons de weg wijst, is hij ook constant de omgeving aan het "scannen", op zoek naar de toki. De toki is de Japanse naam voor de Japanse kuifibis. Deze iconische, bedreigde vogelsoort is wit met roze veren en heeft een kenmerkende rode kop. De iconische vogel stond op de rand van uitsterven, maar is via succesvolle fokprogramma's behouden op het Japanse eiland Sado. En jawel... wij zijn lucky ones! Ken kan een toki spotten. En wat later zie ik er zelf ook nog één! Bij deze ben ik er zelfs in geslaagd om hem te filmen. Dat was ons klein gelukje van de dag!

Rond 17u nemen we, na een korte busrit, onze intrek in sado resort Hotel Yazuma. Dit hotel combineert Japanse stijl met modern comfort, met zeer specifiek kamers met tatamimatten. De kamers mogen niet met schoenen betreden worden, dus staan er ook sloefjes klaar aan de deur.

Ik trek er onmiddellijk op uit om wat in de tuin te wandelen en foto's te nemen van de prachtige kust. 

's Avonds worden we beneden verwacht in onze yukata voor een traditionele kaseiki maaltijd. Dit is de hoogste vorm van traditionele Japanse haute cuisine. Het is een streng gestructureerd, meergangendiner waarin smaken, texturen en de seizoenen in balans worden gebracht. Elk gerecht is een visueel kunstwerkje waarin lokale en seizoensgebonden ingrediënten centraal staan. Zo eten we onder andere sashimi van Yellow talefisch en fugu (kogelvis). Koks moeten jarenlang trainen voor een speciale licentie om de vis te fileren. De kleinste fout bij het verwijderen van de giftige organen (zoals de lever en eierstokken) is dodelijk. Wij hebben er alle vertrouwen in.

Tijdens het diner schuift plots een doek open en krijgen we een optreden van een dans-drumschool. Achteraf mag iedereen met hen op de foto. 

"I chi go, I chi e" ... wat zoveel betekent als "once in a lifetime experience".

Na het diner is er nog een korte performace van een saxofonist in de lobbybar van het hotel. We praten nog even na over deze fantastische dag en sluiten om 23u30 onze oogjes.