Japan: dag 10

 Maandag 18 mei

Vroeg uit de veren. Om 6u45 moeten we onze bagage al afgeven. Deze wordt vandaag vervoerd naar Tokyo. Om 7u50 stipt vertrekken wij dan aan het hotel richting metrostation. 1 Halte verder komen we aan in Kyoto station waar we de overstap maken op de trein naar Inari. 

Het eerste schrijn dat we bezoeken is Fushimi Inari Taischa. Dit is opgedragen aan Inari Okami, de God van de rijst. Dit heiligdom trekt de meeste bezoekers van heel Japan. Dit schrijn staat vooral bekend om zijn meer dan 10.000 vermiljoen-rode torii. Dit zijn traditionele poorten die de transitie van de normale, fysieke wereld naar de heilige wereld symboliseert. Dergelijke poorten vind je dan ook terug in alle tempels en schrijnen, alleen vind je er nergens zo veel als hier! Bij het begin van het complex staan de torii erg dicht op elkaar. Dit gedeelte wordt ook wel Senbon Torii (duizenden torii) genoemd. De duizenden traditionele torii poorten zijn allemaal donaties van bedrijven of individuen. Op elke torii staat wie wanneer deze poort heeft gedoneerd. Dit is overigens niet voor iedereen weggelegd: het doneren van een torii kost zo’n 400.000 yen, of €3.364!

In totaal is er 4 km wandelpad door poorten die naar de top van een berg leiden. Helaas hebben wij niet genoeg tijd om dit lange traject af te leggen. Maar zelfs wandelen tot halverwege is al voldoende om een onvergetelijke indruk na te laten. Onderweg komen we nog talloze beelden van vossen tegen. Vossen, in het Japans kitsune genoemd, komen vaak voor in de Japanse mythologie. De vos wordt als boodschapper van Inaro Okami beschouwd en daardoor vervult hij binnen het Shintoïsme een belangrijke rol. 

En als bij wonder is, bij de ingang, de rij om een goshuin stempel te
zetten nu volledig verdwenen, waardoor het mogelijk wordt om van dit unieke schrijn er een in mijn boekje te laten zetten. 

Van hieruit rijden we met de bus verder naar Nara. Dit werd gesticht in 710 en was de eerste hoofdstad van Japan. In het park van Nara, waar talrijke schrijnen en tempels staan, bezoeken wij het Kasuga Taischa schrijn. Het complex werd oorspronkelijk gesticht in 768  door de machtige Fujiwara-familie en staat sinds 1998 op de unesco werelderfgoedlijst.

Het schrijn staat bekend om zijn meer dan 3.000 lantaarns. Het pad naar de tempel is geflankeerd door honderden stenen lantaarns, terwijl de gebouwen zelf volhangen met honderden bronzen lantaarns. Bij speciale gelegenheden worden deze aangestoken. Om de mensen van deze sfeer te laten proeven, is er een klein afgesloten deel met verlichte lantaarns. Opmerkelijk is ook dat hier in het park honderden herten vrij rondlopen. Zij worden binnen het Shintoïsme beschouwd als de heilige boodschappers van de Goden. Ze zijn helemaal niet mensenschuw, integendeel, ze komen tot bij jou en buigen dan 3 keer... een gebaar waarmee ze eigenlijk om eten vragen. Hoe schattig en komisch is dit niet?!

Ondertussen is de temperatuur gestegen tot 33°C. Hot, hot, hot. Tijd om wat verkoeling te zoeken. En deze vinden we in het Mariott Hotel. We nemen plaats in een eetzaal waar zich supermooie typische Japanse schuifpanelen bevinden. De lunch is, zoals altijd, overheerlijk!

Na het eten rijden we naar een ander deel van het Nara park. Dit wordt ons laatste bezoek aan een tempel van deze reis: de Todaiji Tempel. Het is een van de meest iconische en historisch belangrijkste boeddhistische tempels. Als je de mensen door de deuren naar binnen ziet wandelen, lijken het net krioelende mieren te zijn. Je voelt je hier als mens zo klein en nederig in dit reuzegroot complex. 

De Daibutsuden, de grote Boeddha Hal, is de centrale hal van de tempel. Met een breedte van 57 meter en een hoogte van 47 meter is het een van de grootste houten gebouwen ter wereld. Dan moet je weten dat de huidige reconstructie uit 1709 zelfs 30% kleiner is dan het origineel. Binnen in de hal staat een reusachtig bronzen beeld van de Vairocana Boeddha. Het beeld is maar liefst 15 meter hoog en weegt ongeveer 500 ton, waarmee het een van de grootste bronzen Boeddhabeelden ter wereld is. 1 oog is 1,5 meter breed... ongelooflijk!

Achter het Boeddhabeeld staat een houten steunpilaar met een gat in de basis dat exact even groot is als het neusgat van de Grote Boeddha. Volgens de legende ontvangt iedereen die door dit gat weet te kruipen verlichting en veel geluk in een volgend leven. Deze uitdaging laten we aan ons voorbij gaan. 

We hebben nog een klein beetje vrije tijd om wat rond te wandelen in de prachtige tuin alvorens de bus ons terug naar het hotel brengt. Met dit groots bezoek zitten alle bezienswaardigheden van deze reis erop.

Vanavond is er nog een heerlijk diner gepland, een fusion van de Franse en de Japanse keuken. Als kers op de taart krijgen we het gezelschap van 2 Geisha's. Alhoewel dit niet volledig klopt. Het is een Maiko en een Geiko. Een Maiko is tussen de 15 en 20 jaar en krijgt een fulltime training gedurende een aantal jaren. Ze is gespecialiseerd in klassieke Japanse kunsten zoals traditionele dans, zang, het bespelen van instrumenten, uitvoeren van theeceremonie en gastvrijheid. Ze draagt een zeer kleurrijke kimono met opvallend lange mouwen (furisode) en een brede sjaal (obi) die tot op de grond hangt. Ze dragen uitgebreide haarsieraden en traditionele witte make-up met hun eigen haar.

Een Geisha (kunstenaar) is de landelijke benaming. In het dialect van Kyoto zegt men liever Geiko (vrouw van de kunsten). Zij is een volwaardig, ervaren, professionele artieste en gastvrouw. Ze draagt eenvoudigere, meer ingetogen kimono's met kortere mouwen. Ze dragen een pruik en de witte make-up wordt naarmate ze ouder worden steeds minder of alleen bij speciale gelegenheden gedragen.

Vanavond krijgen wij een demonstratie van zang/muziek en dans en wordt er eveneens een spel gespeeld. Hun rol, creëren van een ontspannen sfeer en entertainment, is zeker gelukt! Na de act is er nog even tijd om hen wat vragen te stellen waardoor we wat meer inzicht krijgen in hun speciale leven. Nadien is er nog een fotomoment voorzien. Ja, als je denkt dat je alles gehad hebt deze reis, tovert Ken toch nog een verrassing uit zijn mouw. Memorabel!

Terug in het hotel wacht ons een minder leuke taak; koffers pakken. Want deze worden morgenochtend vroeg opgestuurd naar Tokyo.