Dinsdag 19 mei
Om 7u stipt staan we klaar aan het ontbijt. Onze bagage zit reeds in de vrachtwagen onderweg naar Tokyo. Wij genieten van ons laatste ontbijt en zijn klaar voor onze volgende en tevens laatste etappe. We nemen de metro naar Kyoto Station. Hier wachten we op de shinkansen die ons in 2u naar Tokyo brengt.
Onderweg gebeurt het onwaarschijnlijke: we zien Mount Fuji liggen. De kans dat je deze te zien krijgt is 1 op 6. Dus hoeveel geluk hebben wij weer! Prachtig zicht hebben we op deze berg!
Alvorens we in Tokyo aankomen krijgen we nog een bentobox als lunch. Ook altijd leuk om eens te eten. Het moet immers niet altijd haute cuisine zijn.
In Tokyo staat de bus reeds op ons te wachten. Eén groep stapt uit in de Ginza wijk om te gaan shoppen. Wij rijden nog even verder naar Asakusa, een oudere, meer traditionele wijk waar nog een mooie grote tempel te bezichtigen is. Verder zijn er veel kleine straatjes met de alom gekende souvenir shops, maar ook met Musashi messenwinkels. Hier kopen we nog een mooi mes voor onze dochter. Onze laatste yen zijn uitgegeven, tijd om onze intrek te nemen in het laatste hotel: Prince Park Tower Hotel. Van buiten ziet het er een iets verouderd gebouw uit, maar eens de schuifdeuren open glijden betreedt je een ultramodern chique hotel. Speciaal aan dit hotel is de 33ste verdieping van waar je een spectaculair zicht hebt op de Tokyo Tower. Hij is met zijn 333 meter een van de meest iconische herkenningstekens van de Japanse hoofdstad. De rood-witte communicatietoren werd geopend op 23 december 1958 en is qua architectuur direct geïnspireerd op de Eiffeltoren in Parijs, al is de variant in Tokio dertien meter hoger. Tot de opening van de Tokyo Skytree in 2012 was het de hoogste constructie van Japan.
Na een verfrissende douche en korte verkenningsronde in het hotel is het tijd voor ons laatste avondmaal. Ken heeft voor deze gelegenheid iets speciaal voorzien. We dineren op een typisch Japanse boot. Een laatste keer moeten we onze schoenen uittrekken voor de tatamimatten en nemen we plaats op lage stoeltjes. Als hapje krijgen we een sashimiboot. Vervolgens krijgen we vis, gebakken in huisbereide tempura. Mega lekkere afsluiter.
De boot vertrekt in de baai van Tokyo en vaart de rivier af, onder mooi verlichte bruggen door, tot aan de rainbow bridge. Daar houden we halt en gaan we boven op het dek genieten van het prachtige uitzicht. We worden er nog getrakteerd op vuurwerk ook! Op de terugvaart houden we nog even halt ter hoogte van de Tokio Skytree om ook hier nog even van het wondermooi Tokio by night te kunnen genieten. En genieten doen we zeker, beseffend dat dit onze laatste momenten van deze bijzondere reis zijn.
Tijdens dit laatste diner gebeuren ook, naar goede gewoonte, de bedankingen. Laura en Maxim worden hartelijk bedankt voor het mooi uitgewerkte programma en de goede organisatie van Belgische kant. Maar alle credits gaan vanavond naar Ken (Hands on Japan), de lokale gids die geen seconde van onze zijde geweken is, voor wie geen enkele vraag te veel was, die altijd met de grootste glimlach de groep gidste. Hij werd bedankt met een Haiku die speciaal voor hem geschreven was, in het Japans vertaald werd en in kaligrafie geschreven werd. Hij was hier merkelijk door aangedaan.Egao kara
Harukaze ga fuki
Tabi ni kansha su
Na het diner besluiten wij om niet meer mee uit te gaan, maar om deze avond in alle rust af te sluiten op de 33ste verdieping. Een cocktail en een sake met zicht op de Tokio Tower doen ons stil genieten en beseffen wat voor een mega zot avontuur we hier mogen beleven hebben. Om het in het Japans te zeggen: Ichi-go, ichi-e
Once in a lifetime experience.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten